Maandag was er al een teken… Geen warm water bij het opstaan, en dat op maandag. Niet echt een spetterend begin van de week. Frisse start, of hopeloos begin. Natuurlijk werd het een hopeloos begin. Maandagen moeten gewoon gemakkelijk voorbij gaan, met een kleine glimlach aan het einde van de dag, dat het weer gelukt is om een nieuw begin te maken.

Mijn begin werd alleen maar frisser. Ondertusen werkte alles in huis weer, op mijn systeem na. Deze kreeg te kampen met opstart problemen en stortte in. Onder de wol, wilde ik ook niet warm worden. Bleef zo koud dat het me pijn ging doen. tegen de tijd dat ik het warm kreeg, moest ik mijn bed uit want het systeem kookte en pruttelde aan alle kanten. Jeetje een buikgriepaanval van 5 minuten, en het systeem kwam tot rust… Twee dagen later knapte ik op en was de zat deweek er alweer half op. Pfffff…

Vervolgens besloot mijn schattige peuter om me te helpen bij het huishouden. Met een rotvaart kiepte ze de deur van de vaatvasser dicht. Oke hij zat vol, maar ook mijn vinger zat er nog in. Ik heb niet gevloekt of getierd, alleen maar hel stilletjes gehuild…

2 eierenkoeken met pindakaas en hagelslag

2 mandarijnen

250cc melk

200cc sap

3 koekjes

2 bruine boterhammen met filet american

250cc drinkyoghurt

3 koekjes

250cc limo

3 borden erwtensoep

125cc toetje vanillevla

boterham met pate en kaas

Je zal maar 6 jaar zijn…

Nog een goede zes weken… Jeetje wat gaat dat snel. Soms benauwd het me, andere dagen kan ik niet wachten om weer naar NL te gaan. Neem vandaag. Onverwachts weer een verrassing in de brievenbus. Een lieve fotokaart die me meteen weer meeneemt in het leven van een vriedinnetje aan de andere kant van de aardbol. Ik kan niet wachten om weer in het echt met haar te kletsen, leuke dingen te doen, en te filosoferen over het leven…

Maarja voor vadaag, kwam gisteren. En gisteren was ik bij een nieuwe nederlandse vriendin. Nu het nieuwe er steeds meer af gaat, en ingeruild wordt voor vertrouwd, komt het eind in zicht. Ik weet nu al dat ik dit enorm ga missen. Meer dan dat ik Nederland heb gemist. Nederland was er immers iedere dag, en zelf als ik terug kom, zal het weinig veranderd zijn.

Bijna eng, dat oude vertrouwde. Want ben ik nog wel dezelfde? Nog een goede zes weken en we zullen het zien.

Ik heb het weer eens op mijn heupen. waarschijnlijk heb ik hier nog al snel last van omdat ik er nogal veel van heb. Heupen. Tja en als ik het op mijn heupen krijg, dan wordt er geruimd. Want ik heb geen last van materieele ballast. Bij mij moet er geruimd worden om alles weer glashelder en rustig te krijgen. Sommigen bewonderen mij erom, anderen vinden mij dwangmatig. Ik denk gewoon dat ik teveel heup heb, en dan blijft er weleens wat hangen. Ieder pondje plakt aan het kontje…

Ik ben begonnen met het buiten materieel en de garage. Immers moet het ene aan kant zijn om het andere te kunnen bergen… De zandbak is leeg en prachtig verstopt tussen de struiken. De BBQ is schoon en de stoelen zijn aan kant.

En als je dan eenmaal op gang bent kom je nogal wat tegen wat je helemaal niet kan gebruiken… Dus vanaf heden is de garagesale geopend. Mocht je nog interesse hebben in een driewieler, het kleinste model kinderfietsje, queensize logeerbed zgan, 2 persoonsbanken, salontafeltjes of mis je wat bij je eigen inboedel. Mail me gerust, want wellicht heb ik het in de aanbieding… Ohja je moet het wel zelf op komen halen. Ik woon in de buurt van Houston TX…

Vandaag stapte ik dapper de tandartspraktijk binnen. Heel wat anders dan het klinische wat we in Nederland gewend zijn, maar zeker niet minder formeel. De wachtkamer heeft mooie pluche banken, waar ze je meteen in weten te strikken. Want eenmaal zitten is moeilijk vluchten… De enorme tv, schitterende magazine’s en een tropisch aquarium moeten me afleiden tot ik opgehaald wordt.

Voordat ik opgehaald wordt mag ik eerst de nodige paparassen doornemen en tekenen. Ik ben nu op de hoogte van al het kwaad wat me achter deze muren aangedaan kan worden. Vervolgens komt de lachende altijd kletsende drukke assistente me ophalen en bekijkt me verwonderd als ik zeg dat ik zenuwachtig ben. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet, want ze hebben hier lachgas…

Eemaal in de stoel duurt het nog even voordat de tandarts zelf komt. Heel logisch als je bedenkt dat eerst mijn bloeddruk moet worden gemeten, er een blauwe gel in mijn mond moet om de boel vast lam te leggen voor de naalden die ze erin gaan steken, en onderstussen mag ik nogmaals digitaal tekenen dat ik op de hoogte ben van alle ellende. Gelukkig leidt de tv me af, anders heb ik ook nog de keuze voor een kiptelefoon met rustgevende muziek en of het lachgas… Ik besluit te overleven met de tv.

Als mijn tandarts binnenkomt, is er een amicale woordenwisseling en ik voel me bijna gelukkig, dat ik heb gekozen voor de onbetaalbare behandeling in amerika. Vooral het feit dat hij me verteld dat hij geen wortelkanaalbehadeling gaat doen als het niet nodig is. Uitstel van excecutie is soms heerlijk. Vervolgens verteld de assistente hem dat ik doodsbenauwd ben en dat ik mijn mond niet wilde openen voor het blauwe verdovende goedje. Er werd om gelachen, maar vervolgens was er een respectvolle stilte toen ik hen vertelde dat ik twee kids op de wereld heb gezet zonder verdoving, en zo ook de rest van de tadarts ellende die ik ondergaan heb ik NL. Vervolgens werd het me voor vandaag toch echt afgeraden en kon ik altijd nog gebruik maken van het lachgas… Het blauwe goedje had inmiddels de kaak lamgelegd dus het verdoven kon beginnen. Ik moet toegeven, daar kan mijn tandarts in Nl nog wel wat van leren. Het verdoven ging in stappen. Aangezien de heleboel wel ging tintelen maar meer ook niet kwam er nog een 2e en 3e shot bij. Vervolgens werd ik rechtopgezet, want soms neemt het dan beter op. De hele mond voelde dof, maar niet gevoelloos, kortom ik moest aan het lachgas… Ik zou me dronken voelen. Nou ik voelde vanalles behalve die heerlijke dronkenroes, Nee geen draaimolen gevoel, maar wel het gevoel of ik compleet van de wereld af zou gaan. Dus maar wat schone lucht en beginnen met renovatie.

Helaas was het nog niet gevoelloos, alhoewel het er behoorlijk numb uitzag. Zelf de tandarts vond het vreemd dat ik nog gevoelig was… Maargoed, hij ging aan de slag. In mijn mond werd om de kies een operatiedoek gelegd. Met flosdraad werd het doek en de kies uitgestoken en aan de andere kaakzijde werd een bijtblok geplaatst. Oftewel succes gegarandeerd dat de kaak open blijft. Ook deze manier is een stuk aangenamer dan de tongklem uit Nederland…

Na een goede veertig minuten en drie goudstaven armer stond ik weer buiten…

Deze week breekt onze twaalfde maand in Texas aan. Alweer een jaar weten we ons te storten in het reilen en zeilen van the american dream. Gek eigenlijk dat na een jaar inburgeren, je nog zo merkt hoe verschillend onze culturen zijn. Waarschijnlijk ook omdat je weet dat je een keer weer terug gaat…

Afgelopen week had ik de drang heel erg om terug te gaan. Onverwacht, maar daardoor des te noodzakelijker, moest ik opzoek naar een tandarts. Saneren is er hier niet bij. Je wordt meteen dezelfde dag nog geholpen en hoeft niet met geld te betalen. Ze acepteren alleen goudstaven… Jeetje wat een klap in je gezicht is dat. Ten eerste horen dat groot onderhoud echt noodzakelijk is, en vervolgens mag je meteen digitaal tekenen voor de rekening… A.s woensdag is D-day en zal ik mijn wortelkanaalbehandeling ondergaan.

Tja en verder, gaat het hier gewoon, zoals ze hier gewoon vinden. Haloween komt eraan, en er is geen ontkomen aan. Jeetje je kan hier gewoon nep grafstenen kopen om je tuin Haloweenklaar te maken. Is weer eens wat anders dan winterklaar… Ik ben benieuwd, want ook al wonen we hier dan bijna een jaar, Haloween hebben we nog net niet meegemaakt.

Kleine draak heeft de magische leeftijd van 6. als je 6 bent dan weet je dat je jezelf onzichtbaar kan maken door heel stil op de bank te zitten na bedtijd. Als je 6 bent weet je haarfijn je zusje te pesten als je ouders net de andere kant op kijken, en weet je heel goed hoe je met grapjes je moeder de stuipen op het lijf kan jagen.

Gisteren riep meneer me met het angstaanjagende woord "slang". ‘mama er zit een slang in de gang…" Aangezien ik enige onrust in zijn stem hoorde, ging ik dapper kijken. Toen ik de schoenstreep waarnam moest meneer erg hard lachen…

Vandaag dacht meneer het nog eens over te doen. Hij had dit keer een slang onder de stapel vuile was gezien. Ik moet zeggen, een lekker plekje voor een slang, maar mama stoot haar neus geen tweede keer. Ik moedigde mijn grote vent aan om de stapel was op te pakken en de slang te laten zien. Ik was voorbereid op een knutsel, een veter, en zelfs op een legobouwwerk. Langzaam en vol spanning trok drakestijn de was omhoog, en er gebeurde helemaal niets. Ik vertelde hem dat hij niet zulke grappen moest maken, waarop hij me vol ongeloof aankeek. "hij had toch immers een slang gezien…’ Net toen hij de was weer op zijn plek wilde laten terugvallen kroop er een zwartbeestje zichzaggend onder de hoop vandaan. Er stond maar een ding te doen: GILLEN!!! Draak zijn reactie hierop was nog harder gillen, en vervolgens hysterisch huilen…

Moraal van het verhaal: Haal nooit grapjes uit met mamaas…

Het is heerlijk om weer terug te zijn in het tropische Texas!

Als expatwife geef je toch al snel het idee dat je op stand leeft. Je huis is giga, en je leven bestaat vooral uit shoppen en sherry. Het is een optie, moet ik toegeven, en het is zeker een rijk leven. Hoeveel mensen krijgen de mogelijkheid om zich ergens aan de andere kant van de aardbol te vestigen en te genieten van het leven in een andere cultuur.

Nu ik op vakantie in mijn eigen thuisland ben, weet ik wel beter. Het echte rijke leven is hier. Hier in mijn eigen paleisje, met onze eigen verzamelde spullen. En met al die lieve mensen om ons heen, die ons gewoon kennen als gewoon. Die gewoon binnen lopen en ons accepteren in hun leven alsof we er gisteren ook aan tafel zaten. Die gewoon verder gaan in het gesprek waar we de laatste keer stopte. Gewoon is opeens weer een verademing en een zeer ongwoon rijk gevoel. Zeker als je merkt hoeveel onbenoemde omkoop pogingen er zijn om weer terug te komen… Iedere dag wordt ik aangenaam verrast door een heerlijke lunch of uitgebreid dinner. Mensen brengen me bloemen, verse aardbeien, en de kast is zo gevuld met drop en stroopwafels dat ik een eigen winkeltje kan beginnen…

Sinds donderdag zijn we weer op eigen bodem. Heerlijk, en vertrouwd. Het voelt beter dan de vorige keer. Toen was het te vroeg, te snel en zo voorbij. Nu hebben we meer errvaring en meer tijd. Kortom we kunnen achteroverhangen en genieten.

En genieten doen we. Heel Nederland is op vakantie, dus in de straat is het stilletjes. Het is dan ook echt bij komen op het terras in de tuin. Genietend van het koele briesje en het zonnetje tussen als dat moois wat er groeit en bloeit op die onbetaalbare postzegel. Af en toe komt er zelfs een vlinder bij me zitten.

Amerika is een avontuur, maar Nederland is feest. En gisteren helemaal. Vrienden en familie wisten me al vroeg te vinden met telefoontjes, kaarten en lieve cadeautjes. Wat een verwennerij. De beste verjaardag ooit! En het mooiste cadeau is misschien wel dat ik er nog ruim twee weken van mag genieten!

Ik dacht dat de 6 dagen aanhoudende buikgriep stress was, maar gisteren heb ik pas echt ondervonden wat stress is…

Precies op tijd zat ik achter mijn pctje. Paspoorten bij de hand, frequent flyer nummer in de buurt, en de mail met mijn e-ticket numer. Althans dat hoopte ik. Paspoort nummer 3 lag natuurlijk op een ander plekje dan nummer 1 en 2. En dat E ticket nummer had ik helemaal niet. De mail die ik had bevatte eigenlijk alleen de aanvraag vor de aanvraag van deze tickets. Manlief die dit geregeld had, was natuurlijk onbereikbaar…

Maargoed het is dan ook manlief weer die alle problemen weet op te lossen en ons over een paar uurtjes op de luchthaven af gaat zetten.

Nog een paar uurtjes en dan begint de echte stress. Want hoe hou je een peuter in bedwang die dat absoluut niet wil…

Ik kan niet wachten tot ik de kustlijn zie! Holland here we come.